کشکول، ص 646

          پس به سوی کرامت و مصاحبت من بشتاب

                                    و با من انس بگیر تا با تو انس بگیرم.

                                                                مرا انتخاب کن تا من هم تو را برگزینم،

                                                                            از من بپذیر تا من نیز از تو بپذیرم

ودر محبّت به تو شتاب کنم.

باز هم اول مهر آمده بود

ومعلم آرام

اسم ها را می خواند

-اصغر پور حسین!

پاسخ آمد:                                                      پاسخش را کسی از جمع نداد

-حاضر                                                         همه ساکت بودیم

-قاسم هاشمیان!                                             جای او اینجا بود

پاسخ آمد:                                                      اینک اما، تنها

-حاضر                                                         یک سبد لاله ی سرخ

-اکبر لیلازاد!                                                  در کنار ما بود

….                                                              لحظه ای بعد،معلم سبد گل رادید

شانه هایش لرزید

همه ساکت بودیم

ناگهان در دل خود زمزمه ای حس کردیم

غنچه ای در دل ما می جوشید

گل فریاد شکفت!

همه پاسخ دادیم:

حاضر

ماهمه اکبرلیلازادیم!

قیصر امین پور

                                 سالها هجری وشمسی همه بی خورشیدند

 سیر تقویم جلالی به جمال تو خوشست

                                  فصل ها را همه با فاصله ات سنجیدند

توبیایی همه ساعت ها و ثانیه ها

                                  از همین روز همین لحظه همین دم عیدند…

راهنمایی ام کن زیرا آنان را که تو راهنمایی می کنی هرگز سرگشته نمی شوند.

           دستگیرم شو که دستی فرا دست تو نسیت.

                 دریاب مرا تا خاک پای مریدان تو وخاکی به چشم دشمنانت باشم.

                      پس مرا ارادتی بی خدشه عطا کن که شیطان هرگز با مخلصان

                            تو بر نمی آید.

     پدرم فرمود :خوب این کار را برای من کردی، بگو ببینم برای خدا چه داری؟! مرتاض با شنیدن این سخن به گریه افتاد.

قلب روی اندوه نستانند در بازار حشر           خالصی بایدکه از آتش برون آید سلیم

زن کتابچه ی سفیدی را بست. آن را روی میز گذاشت:

-  بپرس عزیزم.

-  مامان خدا زرده؟

 زن سر جلو برد:

-  چطور؟

- آخه امروز نسرین سر کلاس می گفت خدا زرده.

-  خوب تو بهش چی گفتی؟